عبد الحجارة من سفاهة رأيه * و عبدت ربّ محمد بصوابى لا تحسبوا الرّحمن خاذل دينه * و نبيّه يا معشر الاحزاب « 1 »

--> ( 1 ) آيا على است كه سواران را اين چنين دچار مشقّت مىكند در حالى كه خاندان و ياران من به سختى از دست آن سواران فرار مىكنند ؟ امروز نگهدار من ( خدا ) مانع از فرار من است و آن كه در سرم شورى افكنده ، مانع هلاكت من است . پسر عبد ود ، وقتى كه شمشير مرا در حركت ديد ، فهميد كه اين كار ، بازيچه نيست و با آن متفاوت است او به دليل سفاهت و سستى فكرش بت سنگى را عبادت كرد در حالى كه من با انديشهء درست خود پروردگار محمد را مىپرستم . اى توده‌ها گمان نبريد كه خداى مهربان ، دين خود و پيامبر خويش را خوار و تنها مىگذارد !